VEDA ETMEDEN

Biliyorum..
Ölümün adil olmadığını
Gidenin geri gelmediğini de..
Ama yine de
Herkesin zamanı geldiğinde
Gittiği yere
Gidenler için;
Zamanı gelmişti
Demek zül geliyor bana

Biliyorum..
Yaşayan tüm varlıkların
Bir gün öleceğini
Buna rağmen
Yaşamdan kaçıp,
Var gücümüzle koşarak
Ölüme doğru
Koşar adım gittiğimizi de..
Ama yine de
Koşudan ayrılmak
Ağırıma gidiyor

Biliyorum...
Hangi günse o..
x günde gideceğimizi
Her zamanki gibi
yine hazırlıksız yakalanırız
Ölüme..
Bir bakmışız..
Her şeyi, yarım bırakmışız..
Yine de veda etmeden
Son bir söz söylemeden
Gitmek
Gücüme gidiyor..

Ama söyleyemiyorum
Asıl diyeceğimi
..Ve sadece
Kahvaltı sofrasını topladın mı?
Diye usulca soruyorum
Gözümün ucuyla baktığım
Her sabah saçlarını kokladığım
sevdiğime..

Biliyorum..
Arkamızda nesnel
Hiç bir şey bırakmadığımızı
Tıpkı yaşam gibidir, dünya varlıkları
Mal ve mülkün geçici olduğunu
Sadece sevginin, onurun
Ve bu gök kubbe altında
Bıraktığın hoş sedanın
Ruhlarda yer bulduğunu
Ama öyle kaptırmışım ki,
Kendimi yaşama..
Vaktim olmuyor
Oturup yazmaya
Yaşamı, beni, çok sevdiğim karabaşı
Ve kedimi anlatmaya
Yaşama öyle dalmışım ki, sevgilim
Seni unutmuşum
Seni..

Biliyorsun…
Yıldızlarda olsam
Bulutlarda yaşasam
Seni sevdiğimi söylemeden
İnceden bir veda etmeden
Gitmek yakışmaz bana
Sevdiğim ağlama artık
Bu sefer kulağına değil fısıltılarım
Yüreğinle duy beni
Son bir kez olsun
Söylemek istiyorum sevgilim
Seni, dünyalar kadar sevdiğimi..

cemal k. demir
18 Şubat 2015