Gün dönmüş..
Akşamın alaca
karanlığı
Üstüme çökmüş.
Şu gökyüzüne
Bir bak arkadaş
Yorgun güneş,
yalpalıyor
Ha düştü.
Ha düşecek!.
Bu akşamın
kızıllığında
Kaybolan
umutlar
Birer birer,
Gök kubbeden
inecek
Kim bilir…
Belki de..
Gökyüzünün
Kızıl ateşinde
eriyecek
Beni düşler
ülkesinde
Gezdiren
umutlarım…
Ve tüm
umutsuzluklarım
Alev, alev yayılan
Bu Har ’da
Bir demir gibi,
dövülerek
Şekillenecek
Mümkündür ki,
Bu acı bana
Yaşadığımı
hissettirecek
Bilirim.
Bu acıdan sonra
Dünyam
güzelleşecek
Şunu bilsin ki
dostları
Benim yorgun
umutlarım
Ben ve siz
Biz bu
güzelliğin içinde gezeceğiz.
Sulu kulenin
Gedikli
rakkasesi
Zil takıp
Geceye dalmadan
önce
Bir daha haykıracağım
Şunu bilsin ki;
Tüm dostlarım
Yol arkadaşlarım
Bırakmam sizi.
Ne bu akşam
Ve daha sonraki
akşamlar.
Muhabbet
aradığımda
Soframda.
Hep siz
olacaksınız
Ben yaşadıkça
Benimle..
Gidersem bir
gün.
Göklerde…
Beraber olacağız..
Yükseklerde
uçacağız
Cemal k. demir
2015
