KARA VİCDAN

Sekiz karanfil bıraktık

Bu gün toprağa

Toprakta karanfiller…

Yaktılar yürekleri

Alev alevler..

Belli ki, duyarsız

İnsafsız ve hayasız

Birileri..

Hasım görmüş

Bu gencecik filizleri

Kopardı acımasız

Açmamış çiçekleri

Son fidan  canhıraş

Dillenirken

Çok acıydı bağırdık

Hep beraber ağladık

Bir başka gencimize

Sıkılan kurşunlarla sarsıldık

Kaybetmenin acısı

Yürekleri dağlarken

Yaşam durdu..

Uzaklarda halkına çemkiren

Aymaz beyler

Kudurdu..

Nefret kustu

Kin kustu…

Evlat acısını görmeden

Bir oğul’un yürekte yaktığı

Cehennem ateşini bilmeden

Bağrı yanan

Ana -Babaların

Acısı henüz dinmeden

Dahası.. İnsanlık adına

Üzüldüğünü bile söylemeden

Kin kusan vicdan AK’mıdır

Ölümüne sebep olduğu

Sekiz fidan

… Ve gencecik Burak Can’ı

Ruhsuzca

.. Ve fütursuzca

Siyasetin

adil olmayan terazisinin

Paslanmış kefesine bırakan

Kara vicdan aklanmalıdır…

Bu gün toprağa

sekiz karanfil bıraktık

Dokuzuncu,onuncu oldu..

Can kardeşimiz Burak’a

Kalbine yenik düşen

Gencecik polisimize

Yanan yürekleri dağladık..

İçimizde Alev alan yangını

Söndürmeye su bulamayan bizler

Tomaların hortumuyla ıslandık

Zaptiyenin copuyla coplandık

Kara vicdanların

Ölüm kusan

Gazını soluduk

Ölümden kaçmadık

Haklıydık… Dik durduk

Ey kara vicdan!..

Sen gencecik bir fidanın

Hiç ummadığı bir anda

Solduğunu

Vurulup şakağından

Alkanlar içinde yere düşüp

“Sonsuzluğa uyuduğunu”

Görmüş müydün..

Nedendir bilemem

Görünmez oldu

Tetiği çeken

Kim oldukları bilinirken

Katillere “Ben emir verdim!

Diyen

Manşet olurken

Onunla gurur duymuş

Övünmüş müydün!..

Cahilliğin kadar insanlıktan uzak

Cahilliğin kadar kötüsün

Sen, zalimsin cehalet

Sen KARA VİCDAN..

Taşıyan  

cahil solucan

Farkında mısın bilmiyorum

Sendedir hep başarısızlık

Sendedir  daimi geri kalmışlık

Sen  her zaman sefil

Sıkça da azrail olursun

Belki …

Göremeyecek kadar körsün

Ama..

Seni tanıyorum

Kara vicdan..

Sen ölümsün

cemal k. Demir

Mart 2014